26 augustus 2008 Mendoza, Argentinië
FOTO´S ONLINE ONDER ZUID AMERIKA 2008!!!!
Ola chicos!!
Hier zijn we weer, volledig in vakantiestemming, met een heerlijk temperatuurtje, heerlijk eten en schandalig lekkere wijnen, waar we ons dan ook niet voor generen om ons daar aan te goed te doen.
San Pedro De Atacama in Chili was zoals verwacht relaxed, de enige inspanning die we gepland hadden was fietsen naar Valled e la Luna door de Atacama woestijn, de droogste van de wereld. Die rit kon ik me nog levendig voor de geest halen van 2 jaar geleden en ik herinner me ook nog gezworden te hebben, nooit meer op een fiets te zitten. Nu dat waren de emoties van het moment aangezien we nu geregeld wat door het brusselse op onze fietsen cruisen. Maar toch, wij op zoek naar een fiets, en nee het beeld van een fiets dat wij hebben, komt in de verste verte niet overeen met het beeld van een fiets dat zij hebben. Onze eerste poging eindigde al na 500 m aangezien er met dat ding inderdaad niet te fietsen viel, een soort mountain bike met 10cm dikke banden, niet gesmeerd en ook nog eens een halve meter te klein. Dus wij terug en ergens anders een fiets gehuurd hopend dat die wat beter was. Buiten de vitessen die geregeld tegenstrubbelden viel dat nog wel mee, en is het nu doordat we wat meer aan sprot doen in België, maar de rit naar de Maanvallei was niet half zo lastig als 2 jaar geleden, ik bleef lachen, er zijn andere tijden geweest, en we zijn er enorm vlot geraakt, ik geloof het nu nog steeds niet. Maar het was de moeite ookal mochten we niet meer helemaal over de immense duinen wandelen.
De dag erna was het de bedoeling dat we op de bus stapten naar Santiago in Chili, 25u, om dan vanaf daar meteen een verbinding te nemen naar Mendoza, nog eens 8 uur bus. 1 klein detail waren we vergeten, het is hier winter en we moeten over het Andesgebergte om in Argentinië te geraken en in de winter sluiten ze ´s avonds die pas. Dus moesten we noodgedwongen een nachtje overnachten in Chili. Waar ik de meest degoutante pizza van mijn leven heb gegeten, chance dat het bier redelijk goed was, dat ik het daar allemaal wat mee kon wegspoelen. Voila de dag erna de eerste bus richting Mendoza op en daar zijn we nu aan onze laatste dag bezig, vannacht vertrekken we naar Buenos Aires waar we de laatste week van onze vakantie gaan doorbrengen, hopelijk lukt het ons morgen om naar een voetbalwedstijd van de Boca juniors te gaan kijken, tja voetbal en Argentinië… duimen maar!
Bye bye
19 augustus 2008 San Pedro de Atacama, Chili
Het is weeral een kleine week geleden, dat we nog eens getypt hebben, dus daarom voila een postje zodat jullie allemaal weten dat we nog leven.
De bus naar Potosi viel al bij al nogal mee, wel blij dat we voor de zekerheid onze slaapzakken hadden meegenomen waardoor we het eigenlijk lekker warm hadden. Potosi is bekend voor zijn zilvermijnen, elke dag werken er meer dan duizend mensen in erbarmelijke omstandigheden in de mijn. En wij konden ook eens uitvissen hoe dat in zijn werk ging. Nu ik had de gids al gezegd dat ik niet d9irect fan ben van kleine ruimtes, maar hij verzekerde me, dat ik zeker mee kon tot aan he eerste niveau. Je moet wel weten dat die berg op +-4000m hoogte ligt en dat de lucht dus al wat ijler is dan anders. En dat zullen we geweten hebben. Na het eerste niveau keerden we terug, 1 omdat ik niet verder wou, 2 omdat ze hadden gezegd da er redelijk wat giftige gassen in de mijkokers ziten waardoor de mijnwerkers zelf na 15 jaar dienst doodvallen omdat hun longen kapot zijn. Gifige gassen inademen, nee dank je wel daarvoor zijn mijn longen me te dierbaar! Toen we buiten zaten te wachten op de rest van de groep, kwam er een vrouw bij ons zitten die ons doodleuk vertelde dat die mannen op hun 15de beginnen te werken in de mijnen en dat ze moeten stoppen ophun 35ste en dat ze dan als ze geluk hebben nog een paar jaar te leven heben voordat het gedaan is voor hen. En dat allemaal in een poging om hun nabestaanden een beter leven te geven. Dan is het in den Belgique nog zo slecht niet he.
De volgende dag op de bus richting Uyuni, 6u bus (de bussen hier hebben dus helemaal niet de kwalitei van in belgie) voor 210km te overbruggen, oet ik er nog een tekeningetje bij maken? Enfin wat moet dat moet he. En eigenlijk waren we al die crappy hotelletjes znder verwarming zo beu, dat we effe lekker gesplurged hebben, eindelijk een hoelkamer dat zijn naam waard is!  De dag daarna begonnen we aan nze tour door de Salar de Uyuni, en Kim en Tom als jullie dachten da het vorige keer koud was, dan moet je die toer eens doen in de winter!! Onze neuzen vroren er vanaf! Maar we hebben het wel gezellig gehad, ieder zo in zijn eigen slaapzak, barkoud, eten dat op niet al te veel trok, Remember? Gobbelijk hebben we echter niet meer tegengekomen. Maar nu dames en heren, zijn we aangekomen in Chili, een heerlijk emperatuurje van 25 graden met een staalblauwe lucht, en eidelijk moeten we niet meer al onze kleren die we bijhebben tegelijk aandoen om ons wa te weren egen de koude, maar kunnen we rondlopen op slippers en ineen t-shirtje! Heeerlijk, zo heerlijk dat we besloen hebben om nog een dagje langer hier te blijven.
Ons volgende update’je zal vanuit Argentinie zijn,
Hasta la vista bebes!!
hallo allemaal.
Ondertussen zijn we goed en wel aangekomen in La Paz, het wennen aan de hoogte speelt ons wel nog wat parten maar dat zal wel beteren.
Net voor ons vertrek heb ik onze blog geupdate naar een nieuwe versie en helaas blijkt dit niet foutloos gegaan te zijn.
Momenteel kunnen wij geen nieuwe post plaatsen. Tot nader order zullen alle nieuwtjes via email moeten gebeuren
Onze excuses hiervoor.
Toch al een klein schrijfseltje van gisteren
And here we go again on our own! Yep we zijn weer vertrokken. Wat, nu weeral!! Dat waren vooral de reacties die we kregen, als we zeiden dat we er nog eens, for good old sake, tussenuitknepen, met ons tweetjes. Maar zo gezegd zo gedaan, zondagmorgen de deur achter ons dichtgetrokken, toch wel gek hoor, ons huisje achterlaten, trein op naar Zaventem en dan de vlieger op naar New York. Normaalgezien moesten we daar maar een kleine 5 uur wachten, wat op zich niet zo erg is, ware het niet dat onze vlucht naar Miami met 3uur, wat er uiteindelijk een dikke 4 bleken te zijn, vertraging had. Waardoor we elke hoop op een connecting flight naar La Paz, met de minuut zagen wegsmelten. En natuurlijk, toen we rond 1u30 ’s nachts toekwamen in Miami, was onze ijzeren vogel al gaan vliegen. Oh well, niet veel aan te doen he, noodgedwongen op hotel in Miami, en de volgende avond een vlucht nemen. Ik moet wel zeggen, na 24u onderweg te zijn, hebben we absoluut heerlijk geslapen in ons King Size bed. en na het ontbijt zijn we dan maar naar Oceans Drive gegaan, met onze voetjes in de Oceaan. Jammer dat onze zwemkledij in de rugzak op de luchthaven lag, anders hadden we zeker in de zee gesprongen, zo warm dat het daar was! Een redelijk groot verschil met hier in La Paz, we kwamen aan vanmorgen rond 6u 30, en toen de piloot zei dat het -3 graden was, hoopten wij dat het de buitentemperatuur was in de lucht :-) NIET DUS. Brr, snel een hotelletje gezocht, en in de zon, die er overvloedig is, gaan lopen. En nu zitten we hier in ons eerste internetcafeetje, een beetje last van hoogteziekte, hoofdpijn, dronken zonder alcohol (om 8u ’s morgens), but we are doing fine!!
Morgenavond, naar Potosi, met een zogezegde slaapbus, tja geloven wie geloven wil, wij hebben zo onze bedenkingen daarover, maar we houden jullie op de hoogte!
Groetjes
tot later
Greet en Manu
